Ziołowy suplement na cenzurowanym. Może wykończyć wątrobę

1 tydzień temu 15

Ogórecznik lekarski. Niepozorna roślina o silnych właściwościach

Ogórecznik lekarski należy do rodziny ogórecznikowatych. Najczęściej osiąga do około 50-60 centymetrów wysokości, posiada także owłosione łodygi, które w dotyku są szorstkie. Dolne liście są duże i szerokie, natomiast górne są mniejsze, węższe i obejmują częściowo łodygę. Kwiaty ogórecznika mają 5 charakterystycznych fioletowo-niebieskich płatków.

Co ważne, głównym surowcem zielarskim jest olej z ogórecznika, który posiada bogaty skład: zawiera kwas gamma-linolenowy oraz kwasy tłuszczowe - kwas oleinowy, linolowy, stearynowy, palmitynowy, erukowy i eikozenowy.

Na tym nie koniec, ponieważ ziele ogórecznika zawiera flawonoidy, sole mineralne, garbniki, śluzy, alantoinę, witaminę C, potas, magnez, krzemionkę, azotan potasu.

W związku z tak bogatym składem, ogórecznik lekarski ma właściwości:

powlekające,
osłaniające,
wpływające na przemianę materii,
wzmacniające,
uspokajające,
przeciwzapalne,
przeciwbakteryjne,
przeciwbiegunkowe.

Najczęstsze zastosowanie ogórecznika

Najczęściej ogórecznik lekarski z uwagi na działania przeciwzapalne, przeciwbakteryjnie i antyoksydacyjnie jest często stosowany w kosmetykach na skórę trądzikową. W takim przypadku ogórecznik można stosować np. w formie płukanek, okładów.

Może być również stosowany u osób borykających się z m.in. kaszlem, anginą, zapaleniem migdałków, a także innymi stanami zapalnymi układu oddechowego.

Warto pamiętać, że jedną łyżkę oleju dziennie można spożywać dziennie bezpośrednio albo jako dodatek do sałatek czy zimnych potraw. Z kolei ziele ogórecznika można dodawać do kąpieli.

Ogórecznik lekarski - lepiej zachować ostrożność

Ogórecznik lekarski nie jest wskazany dla każdego – przeciwwskazaniami do jego stosowania są ciąża, karmienie piersią, nadwrażliwość na składniki rośliny oraz jednoczesne przyjmowanie niektórych leków.

Warto pamiętać, że ogórecznik może zawierać alkaloidy pirolizydynowe, które przy długotrwałym lub nadmiernym stosowaniu mogą prowadzić do uszkodzenia wątroby, a nawet zwiększać ryzyko raka wątroby.

Roślina ta może także wchodzić w interakcje z lekami, zwłaszcza z induktorami cytochromu P450 (takimi jak fenobarbital czy fenytoina), nasilając toksyczne działanie niektórych substancji.

Ostrożność powinny zachować również osoby stosujące leki przeciwzakrzepowe, m.in. aspirynę czy klopidogrel, ponieważ ogórecznik może wpływać na krzepliwość krwi.