Wydatki na odzież i obuwie w kosztach przedsiębiorcy prowadzącego działalność medialną. Dyrektor KIS wskazał, jakie zasady obowiązują

5 dni temu 8

Czy przedsiębiorca występujący publicznie musi w specjalny sposób dbać o swój wizerunek i może związane z tym wydatki zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów? Na to pytanie odpowiedział w wydanej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.

Wizerunek przedsiębiorcy a koszty prowadzonej działalności

Zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków pozostających na styku potrzeb firmowych i osobistych w praktyce przysparza podatnikom wielu problemów. Trudno w tym zakresie o stworzenie jednolitych reguł, bo jak wynika z interpretacji indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, o tym czy określony wydatek będzie można uznać za celowy każdorazowo decydują okoliczności konkretnej sprawy. Definicja kosztów uzyskania przychodów, którą ustawodawca zawarł w art. 22 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ma bowiem na tyle ogólny charakter, że zasady jej stosowania można oceniać jedynie w kontekście konkretnego przypadku. To między innymi dlatego do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej trafia szczególnie dużo wniosków o wydanie interpretacji właśnie w zakresie możliwości zaliczania konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jeden z takich wniosków złożyła podatniczka prowadząca działalność gospodarczą związaną z wystąpieniami publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Jest ona m.in. prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego, którego formuła zakłada bezpośredni kontakt z widzami, wywiady, prezentacje oraz wystąpienia przed kamerą. Poza pracą na planie zdjęciowym podatniczka regularnie bierze udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach publicznych, a każda z tych działalności pozwala jej uzyskiwać przychody. Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego odbioru i wiarygodności podatniczki, a także w utrzymaniu spójności medialnej. Kontrahenci oczekują od niej odpowiednie dobranej garderoby - tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej. Podatniczka ponosi więc wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a ich katalog obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria.

Czy zakup ubrań może być uznany za wydatek firmowy?

Jak wskazała podatniczka, ubrania, które kupuje nie są wykorzystywane przez nią na potrzeby prywatne i służą wyłącznie celom prowadzonej działalności gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach publicznych oraz innym aktywnościom zawodowym. W związku z tym podatniczka zapytała:

Czy ponoszone przez wydatki na zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej?

Zdaniem podatniczki, koszty ponoszone na zakup stylizacji są w jej przypadku kosztami poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Są one racjonalnie uzasadnione i związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. To podatnik decyduje o celowości i zasadności ponoszonych wydatków w kontekście prowadzonej działalności, a oceny należy dokonywać indywidualnie dla każdego wydatku, z uwzględnieniem jego potencjalnego wpływu na przychody. W tym konkretnym przypadku, zdaniem podatniczki, zakup odzieży, obuwia i akcesoriów nie ma charakteru konsumpcyjnego ani prywatnego - służy wyłącznie realizacji obowiązków wynikających z zawieranych umów, a związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiąganiem przychodów jest oczywisty i uzasadniony specyfiką działalności.

Polecamy: Koszty 2025 po zmianach

Zakup odzieży to spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb każdej osoby

Organ wydający interpretację uznał jednak stanowisko podatniczki za nieprawidłowe, a w uzasadnieniu wskazał, że Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.

W uzasadnieniu wskazano, że niewątpliwie w wykonywanym przez podatniczkę zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Tym samym wydatki związane z zakupem odzieży, czy obuwia i akcesoriów mają charakter wydatków osobistych związanych z poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z działalnością gospodarczą.

Organ podkreślił, że niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda osoba może nabywać elegancką odzież czy obuwie i akcesoria. Zakup tych rzeczy stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. W konsekwencji, wydatków wskazanych przez podatniczkę we wniosku nie można uznać za koszty uzyskania przychodów.