Rozeznanie duchowe

Umiłowani, nie każdemu duchowi dowierzajcie, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie (1 J 4,1-2). 

Święty Jan Apostoł zauważa: nie każdy duch pochodzi od Boga, dlatego wiara domaga się czujności i mądrości. Jan nie mówi, by odrzucać wszystko z lęku, ale aby nie wierzyć bezkrytycznie. „Duch” oznacza tu nie tylko nadzwyczajne doświadczenia, lecz także idee, nauczania, inspiracje, proroków, liderów religijnych, a nawet wewnętrzne poruszenia serca. 

Chrześcijanin jest zaproszony do myślenia, pytania i sprawdzania. Rozeznawanie jest aktywnym procesem. Jan podaje kluczowe kryterium: „Każdy duch, który uznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga” (1 J 4,2). Prawdziwy Duch Boży: prowadzi do Jezusa, a nie od Niego oddala; uznaje Jego wcielenie, czyli realność Jego człowieczeństwa, krzyża i zbawienia; buduje miłość, prawdę i jedność, a nie pychę, lęk czy podziały.

Fałszywi prorocy nie zawsze są łatwi do rozpoznania. Często: mówią rzeczy atrakcyjne i wygodne; powołują się na duchowość, ale bez krzyża; skupiają uwagę na sobie, a nie na Bogu. Jan przypomina, że ich obecność nie jest zaskoczeniem – jest znakiem duchowej walki, która toczy się w świecie i w sercu człowieka.

Warto więc pamiętać, że wiara potrzebuje rozumu i odpowiedzialności, natomiast autentyczna duchowość zawsze pozostaje w zgodzie z Ewangelią i nauczaniem Kościoła. Prawdziwe rozeznawanie dokonuje się w modlitwie, w świetle Słowa Bożego i we wspólnocie.

Duchu Święty, rozpalaj serce i umysł, aby moja wiara była zakorzeniona  w prawdzie o Jezusie. Pozwól troszczyć się na co dzień o autentyczną relację z Nim.