„Mów mi wuju!” Grenlandia jako lewar Trumpa wobec Europy

Skąd wziął się cały kryzys wokół Grenlandii? Bo przecież nie chodzi o to, o czym Donald Trump mówi najczęściej – o bezpieczeństwie w kontekście Chin i Rosji. Owszem, wyspa jest strategicznie położona i ewentualne jej przejęcie przez któreś z tych supermocarstw byłoby bezpośrednim zagrożeniem zarówno dla USA (trasa przelotu rakiet strategicznych), jak i dla Europy (możliwość przecięcia w razie nowej wojny światowej morskich szlaków, którymi szłyby amerykańskie transporty przeznaczone dla Starego Kontynentu). Ale przecież – pomijając fakt, iż obecnie Stany Zjednoczone panują nad tymi obszarami niemal całkowicie – również w obecnym stanie prawnym, obowiązującym pomiędzy USA a Danią, mają one możliwość sporego zwiększenia swojej obecności wojskowej na wyspie i terenach wokół niej. A mogłyby uczynić to również w radykalnie większej skali, gdyby tylko zaproponowały to Kopenhadze. Dania nie tylko ze względu na swoje członkostwo w NATO, ale też z innych powodów z pewnością by się na to zgodziła. Zatem kwestia bezpieczeństwa to wyłącznie zasłona dymna, pseudopowód rzucony publiczności.

Trumpowi tak naprawdę chodzi o eksploatację bogactw naturalnych Grenlandii. Z tym jednak sprawa jest bardziej skomplikowana. Pożądanie różnych zasobów – zarówno dla Ameryki, jak i dla osobistych przyjaciół prezydenta – jest charakterystyczną cechą tej prezydentury. Tylko że rozstrzygnięcie tej kwestii po myśli Donalda Trumpa byłoby z pewnością trudniejsze niż zwiększenie obecności wojskowej, choćby ze względu na ekologiczność myślenia Duńczyków i w dużej mierze też samych Grenlandczyków.