Kto następny po Maduro? „Na dyktatorów padł blady strach”

Porwanie wenezuelskiego dyktatora Nicolasa Maduro to nie jest żaden dramatyczny zwrot w polityce zagranicznej USA, tylko powrót do starych zimnowojennych praktyk. Rosjanie nigdy nie porzucili przecież wspierania zaprzyjaźnionych reżimów ani prób obalania legalnych rządów, ciążących ku Zachodowi. Dlaczego więc Waszyngton nie miałby wrócić do metod, które w czasach zimnej wojny sprawdziły się jako skuteczne narzędzie powstrzymywania wpływów chińskich czy rosyjskich?

Nie jest przypadkiem, że Rosjanie wpadli w panikę, oglądając skutki brawurowej operacji amerykańskich sił specjalnych w Wenezueli: Władimir Putin zaszył się z okazji prawosławnego Bożego Narodzenia w skromnej kapliczce w niewymienionych dla bezpieczeństwa z nazwy koszarach GRU gdzieś w okolicach Moskwy. W otoczeniu wiernych oficerów czuł się pewnie bezpieczniej niż Maduro w swojej własnej sypialni.

Nie oznacza to oczywiście, że Donald Trump porzuci nagle swoje nastawienie do Putina i wyśle siły Delta na Kreml.

Zwłaszcza, że przy tej okazji można upiec kilka innych pieczeni, a okoliczności są niezwykle sprzyjające. Bo w niektórych przypadkach nie trzeba nawet specjalnego zaangażowania Waszyngtonu. Taki na przykład reżim irański, jeden z głównych filarów nowej osi zła, składającej się z Moskwy, Teheranu i Pekinu, już sprawia wrażenie, jakby zapadał się pod własnym ciężarem.

Kres ajatollahów?