Film „Głos Hind Rajab” wstrząsa światem. To krzyk dziecka, którego nikt nie ocalił

Od początku ataku Izraela na mieszkańców Strefy Gazy (2023 rok) - życie straciło tysiące dzieci - ponad 18 tysięcy. To tak, jakby codziennie znikała cała klasa sześciolatków... a świat milczy. W tej ciszy powstała opowieść tunezyjskiej reżyserki Kaouther Ben Hani pt. „Głos Hind Rajab”, która przenosi nas do realnych wydarzeń z 29 stycznia 2024 roku. Sześcioletnia dziewczynka zostaje uwięziona w samochodzie pod ostrzałem, a jej błagania o ratunek docierają do wolontariuszy Czerwonego Półksiężyca.

Film pokazuje niewidzialny krzyk dzieci w strefie wojny - krzyk, który, jeśli go nie wysłuchamy, pozostanie nieodwracalnym śladem w naszej historii.

„Głos Hind Rajab”. Prawdziwa historia 6-letniej dziewczynki w Strefie Gazy

29 stycznia 2024 roku wolontariusze Czerwonego Półksiężyca odbierali telefon alarmowy. W samochodzie pod ostrzałem uwięziona została Hind Rajab, błagająca o pomoc. Pracownicy organizacji robili wszystko, by dotrzeć do dziewczynki, ale biurokracja i realia wojny wciągnęły ich w spiralę bezsilności.

335 - tyle pocisków wystrzelono łącznie w czarną Kię - samochód Hind Rajab i jej rodziny. Żołnierze izraelskiego wojska doskonale wiedzieli, że w środku znajdują się cywile, w tym dzieci. Po wielu godzinach negocjacji wolontariuszom z Czerwono Półksiężyca udało się uzyskać zgodę na wysłanie karetki. Ratownicy ruszyli wyznaczoną trasą, ale w trakcie dojazdu zostali zaatakowani i zabici. Niestety, Hind Rajab nie udało się uratować.

„Głos Hind Rajab” - film który trzeba zobaczyć

Narracja filmu biegnie dwutorowo: z jednej strony widzimy desperackie próby ratowników, którzy starają się uzyskać zgodę na wysłanie karetki, negocjując z Ministerstwem Zdrowia i wojskiem izraelskim. Z drugiej strony słyszymy głos Hind: jej płacz, błagania i strach. Dźwięk staje się nośnikiem emocji i napięcia, które trudno opisać słowami.

Reżyserka w swoim filmie po mistrzowsku łączy autentyczne nagrania rozmów z dramatyczną fikcją - tworząc klaustrofobiczny thriller, który opowiada o zwykłych ludziach próbujących zachować okruchy człowieczeństwa w piekle, z którego nie można uciec.

„Chodziło mi o to, co niewidzialne - wyczekiwanie, strach i ciszę, gdy pomoc nie nadchodzi. To, czego nie widzimy, bywa bardziej druzgocące niż to, co widzimy” - tłumaczy reżyserka w liście opublikowanym przez Nowe Horyzonty.

Reżyserka: „Musiałam opowiedzieć tę historię”

Kaouther Ben Hania, dwukrotna nominowana do Oscara, natknęła się na nagranie Hind przypadkowo. „Usłyszałam jej błagania i poczułam fizyczną reakcję - jakby grunt usunął mi się spod nóg. Nie mogłam iść dalej według pierwotnego planu” - mówi reżyserka. Film powstał w ciągu 12 miesięcy, a Hania zadbała o każdy szczegół, by oddać dramatyzm sytuacji i uczynić z niego świadectwo dla świata.

„Głos Hind Rajab” to nie tylko opowieść o jednym dziecku - to film o wszystkich dzieciach, których życie rozrywa konflikt zbrojny. Ben Hania nie pokazuje przemocy wprost - skupia się na ciszy, wyczekiwaniu, napięciu i desperacji bohaterów. Słyszymy autentyczny głos Hind i pracowników Czerwonego Półksiężyca, a każda minuta narracji sprawia, że czujemy niewyobrażalną bezsilność.

„Nie mogę zaakceptować świata, w którym dziecko woła o pomoc, a nikt nie przychodzi. Ten ból, ta porażka - doświadczamy ich wszyscy” - podsumowuje reżyserka.

Krytycy zgodni: „to działo dekady”

Ta trudna ale jakże ważna produkcja jest dowodem na to, że wojna nie ma sprawiedliwych stron, a największymi ofiarami zawsze są dzieci. Producentami projektu są między innymi Brad Pitt, Joaquin Phoenix, Rooney Mara i Alfonso Cuarón - a ich zaangażowanie daje nadzieję, że historia Hind dotrze do szerokiej publiczności.

Film został określony przez krytyków jako jedno z najważniejszych dzieł dekady. „Bolesny mariaż prawdy i fikcji, który wywołuje dyskusję o etyce dokumentalnej. Prosty narracyjnie, a jednocześnie cios w samo serce” - pisze Daria Sienkiewicz.

Historia 6-letniej Hind Rajab trafi do polskich kin 29 stycznia 2026 roku - jako przypomnienie, od którego świat nie powinien dłużej odwracać wzroku.