Zadziwieni i zdziwieni

(…) dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust (Łk 4,22a).

Zdumienie słuchaczy Jezusa rodzi się z kontrastu: znają Go „od zawsze”, a jednak Jego słowa brzmią inaczej — niosą łaskę, czyli życie, nadzieję i prawdę, która dotyka serca. To nie jest tylko piękna mowa; to Słowo, które ma moc. Łaska objawia się w prostocie, w bliskości, w tym, że Bóg mówi językiem codzienności.

Ten zachwyt bywa jednak kruchy. Łatwo podziwiać, trudniej przyjąć konsekwencje. Ewangelia stawia pytanie: czy potrafimy pozwolić, by słowo Jezusa nas przemieniało, nawet gdy burzy nasze przyzwyczajenia? Największym zwycięstwem Złego jest  myśl: „Znowu to samo, nie ma sensu”. Święci upadali – różnica polegała na tym, że wstawali szybciej i bez targowania się z Bogiem.  

Pozwól mi, Panie, słuchać uważnie Twoich słów. Daj mi serce otwarte, które nie tylko „dziwi się”, ale wierzy i idzie za Słowem, które niesie łaskę.