Paladyn to najlepsze, co spotkało ostatnio Diablo 4. Lord of Hatred budzi jednak moje obawy [OPINIA]

Choć paladyn w teorii nie pojawiał się we wszystkich odsłonach Diablo (tak naprawdę dostępny był tylko w Diablo 2), tuż obok barbarzyńcy i nekromanty, jest dla serii chyba najbardziej ikoniczną klasą. Coś w świecie Sanktuarium oraz odwiecznym konflikcie Piekła i Nieba sprawia, że klasa świętego wojownika, z demonami walczącego nie dlatego, że musi, tylko dlatego, że tak nakazuje mu wiara — po prostu idealnie tu pasuje. Nic więc dziwnego, że o pojawienie się paladyna w Diablo 4 — wszyscy prosili od dawna. No i się w końcu doprosili, bo wraz z nadchodzącym w kwietniu 2026 roku dodatkiem Lord of Hatred, paladyn stanie się oficjalnie częścią nowej odsłony.

A nie, wróć. Tak to wyglądałoby wtedy, gdyby Blizzard zdecydował się na tradycyjne rozwiązanie. Ale się nie zdecydował, a zamiast tego — choć sam dodatek zadebiutuje dopiero za pół roku, paladynem pograć można już teraz. Oczywiście wtedy, gdy zapłacimy, zamawiając Lord of Hatred przedpremierowo. Konstrukcja przedziwna, ale niestety spójna z tym, co Blizzard od dawna robi z Diablo 4. A robi to, co niewątpliwie czyni z gry projekt, który rozwijać będzie można i przez dekadę, ale który z perspektywy graczy oznacza jedno — otóż nowy content otrzymujemy w bardzo, ale to bardzo powolnym tempie.

Premiera podstawowej wersji Diablo 4 miała miejsce w czerwcu 2023 roku. Dwa i pół roku później, gra przesadnie mocno nie różni się od swojego początkowego stanu — oczywiście doszło kilka nowych aktywności, nieco nowych przedmiotów, po 11 sezonach część systemów zagościła na stałe, a Vessel of Hatred dodatkowo wprowadziło nową klasę. Ale jeżeli te tempo zostanie utrzymane, w grze o Diablo, z samym Diablo, powalczymy przy dobrych wiatrach może w 2027-2028 roku. Wiele wskazuje niestety na to, że Blizzard potrzebnych w grze zmian, zwłaszcza w problematycznym endgame'ie, może nie tyle się boi — co świadomie wprowadza je w ślimaczym tempie, co jakiś czas rzucając nam niekiedy naprawdę niezłe, ale jednak dość niewielkie, kawałki nowego contentu.

Wprowadzenie paladyna, wpisuje się w tę strategię idealnie. Ludzie, którzy są nim zainteresowani i chcą pograć obecnie zdecydowanie najpotężniejszą klasą, oczywiście kupią dodatek już teraz. Pograją, może przy okazji kupią jeszcze jakąś dodatkową skórkę czy karnet bojowy i wrócą do gry ponownie, w momencie debiutu Lord of Hatred — za który raz już w końcu zapłacili. Blizzard dawkując dostęp do poszczególnych nowości sprawia jednak, że nawet jeśli sesje z grą nie są wybitnie długie, to są... częste. I mocno rozciągnięte w czasie.

A z monetyzacyjnego punktu widzenia — ma to ogromną wartość. Bo o wyciągnięcie dodatkowych pieniędzy z naszych portfeli jest znacznie łatwiej wtedy, gdy gramy w daną grę po trochu, ale przez powiedzmy pięć lat... niż wtedy, gdybyśmy grali w coś bardzo dużo i intensywnie, ale jedynie przez kilka miesięcy.

Dłuższa ekspozycja na mikrotransakcje zdaje się, że stoi u podstaw polityki Blizzarda dotyczącej wydania Lord of Hatred i obawiam się, że będzie ona powtarzana także i przy kolejnych rozszerzeniach. Bo widać, że się sprawdza, a ja sam, biegając po Sanktuarium, aby sprawdzić, jak paladynem się gra, spotykałem na mapie praktycznie tylko i wyłącznie tę klasę. Paladynem grają bowiem obecnie wszyscy i jest ku temu bardzo dobry powód — związany nie tylko ze "świeżością" tejże klasy.

A właściwie dwa powody. Po pierwsze — paladyn nie dość, że idealnie tematycznie do Diablo 4 pasuje, to fenomenalnie się nim po prostu gra. Mam do tej odsłony serii obecnie mnóstwo uwag w kwestii zawartości oraz projektu poszczególnych systemów, itemizacji, endgame'u i całej reszty, ale przez kilkanaście godzin, jakich potrzebowałem na dotarcie do najwyższego poziomu Udręki z paladynem, bawiłem się z grą chyba najlepiej od początku jej istnienia. Koniec końców zaczęły oczywiście do głosu dochodzić wszystkie jej problemy, ale paladyn i tak skutecznie przez długi czas je "zagłuszał".

Oczywiście początkowe eksperymentowanie z umiejętnościami podzielonymi na cztery główne kategorie (Sędzia, Adept, Moloch, Zelota) skażone było licznymi błędami po mojej stronie i skutkowało dość ślamazarnym rozbijaniem kolejnych hord, ale gdy odblokowałem w końcu umiejętności potrzebne do odtworzenia prawdopodobnie najsłynniejszego buildu w historii serii, czyli Hammerdina — zabawa zaczęła się na całego.

Dla tych z Was, którzy raczej od klasy świętych wojowników trzymali się z dala — krótkie wyjaśnienie. Hammerdin to potoczna nazwa paladyna wykorzystującego w głównej mierze tzw. młoty sprawiedliwości — specjalny czar pozwalający przywołać wirujące wokół postaci młoty. W Diablo 2 był to jeden z najczęściej używanych archetypów, w Diablo 3, gdzie grać mogliśmy krzyżowcem — również podobny build był dostępny. W Diablo 4 również czeka go wielka kariera i poza mną, chyba 90 proc. grających paladynem, których spotykałem w otwartym świecie, również korzystała z tej umiejętności, często łącząc ją ze skillem pozwalającym na przyjęcie postaci niebiańskiego arbitra.

Z której strony na to by nie spojrzeć — przynosi to strasznie dużo frajdy, bo jest zwyczajnie... szalenie potężne. I tak jak spirytysta z Vessel of Hatred w chwilę po premierze, tak i paladyn z Lord of Hatred w momencie swojego debiutu jest absolutną czołówką, jeśli chodzi o skuteczność demolowania demonicznych hord. Żadna inna klasa nie rozprawia się z wrogami tak szybko i żadna inna nie pozwala dotrzeć tak głęboko w Dołach Rzemieślnika. Widać to zresztą i po wszystkich prowadzonych przez społecznościach i tier-listach, na których Hammerdin dominuje. A inne warianty paladynów, nawet jeśli nieco słabsze, wypadają wyraźnie mocniej niż pozostałe klasy.

Dla Blizzarda to sposób dodatkowego monetyzowania zawartości — gdyby scena PvP jakkolwiek funkcjonowała, można by mówić wprost o pay-to-win. Z racji tego, że większość ogrywa jednak ekskluzywnie PvE, to raczej sprzedawanie potęgi, mające zachęcić do wydatków tych graczy, którzy chcą w obrębie gry realizować tzw. "power fantasy". Bo choć najbardziej zoptymalizowane buildy barbarzyńcy i druida potrafią być niezwykle satysfakcjonujące, w kwestii efektywności w czyszczenia mapy z wrogów, nawet nie stały obok paladyna.

Mam co do tego wszystkiego, więc dość mieszane uczucia. Z jednej strony — paladyn to niezwykle klimatyczny, świetnie wyglądający i satysfakcjonujący w graniu dodatek do "czwórki". Z drugiej strony — model, w jakim jest do gry wprowadzany, jest absolutnie karygodny i nie powinien mieć po prostu miejsca. Jeżeli i tak wiecie, że w Lord of Hatred będziecie grali bez względu na wszystko — jedyne co mogę zasugerować, to kupienie dodatku... ale dopiero na chwilę przed premierą. W ten sposób zapewnicie sobie dostęp do wszystkich preorderowych bonusów i kosmetycznych przedmiotów, ale jednocześnie dacie znać Blizzardowi, że decydując się na przygotowywanie rozszerzeń, powinni wydawać je w całkowicie innym modelu. Nie z półrocznym wczesnym dostępem do części, nie z dziwnymi cenowymi zawirowaniami dotyczącymi łączenia w pakiet innych dodatków, a uczciwie, prosto i z interesem gracza w centrum. Naiwne? Zapewne tak, ale w coś w końcu trzeba wierzyć.